Az-çok
beni tanıyan herkes sıkı bir Ukrayna aşığı olduğumu bilir.
Her
şeyini severim – havasını, suyunu, toprağını, steplerini, şehirlerini, parklarını, ama en çok insanını.
Özellikle
Rus etkisine az maruz kalmış Batı Ukrayna insanının içindeki özgürlük duygusunu,
hoşgörüyü, rahatlığı ve komplekssizliği…
İşte
bu yüzdendir ki, Ukrayna’ya her seyahat – gerek çok zor görevler olsun, gerek
çok keyifli bir gezi olsun, hiç fark etmez – bana iyi geliyor, motive olmamı,
mutlu olmamı sağlıyor, enerji veriyor…
Daha
önce Ukrayna’ya hep görev için gittim.
Kiev’de
Maydan’ı, Kırım’da işgali, Donetsk’te ayrılıkçılık girişimlerini ve Rusya’nın
hibrid savaşını izledim.
Tek
bir gün bile “acaba ben gitmesem mi?” diye tereddüde düşmedim, tam tersi, en
zor gününde bile Ukrayna çekiciydi, güzeldi, huzur doluydu…
Geçtiğimiz
hafta o güzel Ukrayna’ya ilk kez bir
davet üzerine gittim.
Türkiye’nin
Ukrayna’daki yüz akı – Türk-Ukrayna İşadamları Derneği’nin Lviv ofisinin
açılışı yaklaşık bir buçuk senelik özleme ara vermek için bahane oldu…
Lviv
her şeyiyle – mimarisiyle, kültürüyle, rahatlığıyla ve insanıyla Ukrayna’nın Batı kapısı, en Ukraynalısı,
en Avrupalısı…
